Spektakl podejmuje temat międzypokoleniowej transmisji przemocy. Pokazuje ją nie jako serię pojedynczych aktów, lecz jako proces utrwalony w normach, rolach i sposobach reagowania, które przez lata regulowały życie domu i wyznaczały zakres dopuszczalnych zachowań.

Bernarda – matka – egzekwuje dyscyplinę, bo tylko ona daje jej poczucie kontroli. Jej władza porządkuje relacje, ale przede wszystkim chroni ją przed konfrontacją z własnymi uczuciami i odpowiedzialnością za własne działania.

Adela – najmłodsza córka – próbuje się wyłamać z tego porządku, płacąc za to najwyższą cenę.

Poncja – służąca – pozostaje pomiędzy: obserwuje, komentuje, czasem łagodzi napięcia, ale jej obecność równie skutecznie stabilizuje układ i umożliwia jego dalsze trwanie.

Ich role wzajemnie się podtrzymują i są znakiem lojalności wobec znanego porządku.
Spektakl pokazuje przemoc jako efekt utrwalonych norm i emocji, którym nie dano miejsca na przepracowanie. Nie usprawiedliwia przemocy ani nie pyta, kto jest winny, lecz co sprawia, że tak trudno przestać ranić i dlaczego wyjście z tego systemu okazuje się tak trudne.