Spektakl podejmuje temat międzypokoleniowej transmisji przemocy. Pokazuje ją nie jako serię pojedynczych aktów, lecz jako proces utrwalony w normach, rolach i sposobach reagowania, które przez lata regulowały życie domu i wyznaczały zakres dopuszczalnych zachowań.

Bernarda egzekwuje dyscyplinę, bo tylko ona daje jej poczucie kontroli. Jej władza porządkuje relacje, ale przede wszystkim chroni ją przed konfrontacją z własnymi uczuciami i odpowiedzialnością za własne działania. Adela próbuje się wyłamać z tego porządku, płacąc za to najwyższą cenę. Służąca pozostaje pomiędzy: obserwuje, komentuje, czasem łagodzi napięcia, ale jej obecność równie skutecznie stabilizuje układ i umożliwia jego dalsze trwanie. Ich role wzajemnie się podtrzymują i są znakiem lojalności wobec znanego porządku. Spektakl pokazuje przemoc jako efekt utrwalonych norm i emocji, którym nie dano miejsca na przepracowanie. Nie usprawiedliwia jej ani nie pyta, kto jest winny, lecz co sprawia, że tak trudno przestać ranić. Nie usprawiedliwia jej ani nie pyta, kto jest winny, lecz dlaczego wyjście z tego systemu okazuje się tak trudne