„Latarnik i Latarenka” to kameralna miniatura teatralna oparta na opowieściach mieszkańców i mieszkanek Gdyni, zebranych przez Teatr Gdynia Główna w ramach projektu Gdyńska Kapsuła Czasu. Nostalgiczna, pełna ciepła i wzruszeń podróż przez ścieżki pamięci – ożywiająca dawne ulice, zapach morskiej bryzy oraz unikalnego ducha miasta z morza i marzeń.

„Jesteśmy w D…” to zdanie, które coraz częściej opisuje nie tylko indywidualne emocje, lecz także stan wspólnoty. Jest także świadomą grą z odbiorcą. Może budzić pierwsze, automatyczne skojarzenia. Ten mechanizm nie jest przypadkowy, pokazuje, jak łatwo w świecie polaryzacji reagujemy impulsywnie.

Spektakl podejmuje temat międzypokoleniowej transmisji przemocy. Pokazuje ją nie jako serię pojedynczych aktów, lecz jako proces utrwalony w normach, rolach i sposobach reagowania, które przez lata regulowały życie domu i wyznaczały zakres dopuszczalnych zachowań.

Ada jest w ostatniej klasie szkoły średniej. W nowym roku szkolnym będzie musiała zamierzyć się nie tylko z egzaminem maturalnym, ale także z doświadczeniem depresji u bliskiej osoby. Ada działa intuicyjnie, nie zawsze wie, co robić, aby pomóc. Nikt jej nie uczył jak skutecznie i z empatią towarzyszyć osobie w kryzysie. Kiedy Ada poczuje, że sytuacja zaczyna wymykać jej się spod kontroli, postanawia zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę.

Na pokład statku Bocian-1 wchodzą trzej astronauci. Towarzyszy im STASIU, sztuczna inteligencja wyposażona w emocje. Ich celem jest dotarcie do odległej planety i nawiązanie kontaktu z obcą cywilizacją. Misja od początku napotyka jednak trudności: załoga nie potrafi współpracować, a kosmiczna podróż szybko zamienia się w pełną nieprzewidzianych zdarzeń próbę charakterów.

To porywająca, poruszająca wyobraźnię opowieść, która przeniesie małych widzów na pokład statku, gdzie rozpoczną pełen przygód rejs. Młody chłopiec imieniem Izmael zaciąga się na statek wielorybniczy dowodzony przez kapitana Ahaba. Nie wie jeszcze, że po wejściu na pokład rozpocznie się największa przygoda jego życia. W trakcie wojaży zakosztuje trudnego marynarskiego życia na statku, zmierzy się ze swoimi słabościami i lękami, kształtując w ten sposób swój charakter.

Kto zabił w Konitzville to nie tyle historia kryminalna, ile psychodrama zbiorowej nieświadomości. To spektakl, w którym rzeczywiste morderstwo jest jedynie punktem zapalnym – momentem, w którym to, co przez lata spychane w mrok, znajduje ujście. Nie w jednostce, ale w społeczności. W mieście.

Daleko, daleko, za górą, za rzeką w pałacu, otoczonym niezwykłym ogrodem, mieszka Księżniczka Parysada. Posiada ona wszystko, czego sobie zażyczy. Pewnego dnia, podczas zabawy w ogrodzie dowiaduje się, że na świecie są trzy wspaniałe dziwy – dąb samograj, struga-złotosmuga i ptak Bulbulezar. Zmartwiona tym, że nie posiada wszystkich wspaniałości Świata, Księżniczka wpadła w bezgraniczny smutek, lecz nie potrafiła uronić ani jednej łzy. Jej przyjaciele pragną ją uszczęśliwić i zdobyć dla niej trofea.

OFELIAkontraHAMLET to spektakl, który pokazuje, że walka płci i walka o równouprawnienie zawsze będą rządzić naszym światem. Ten konflikt jest nierozstrzygalny, ale paradoksalnie nadaje sens istnieniu człowieka, utrzymuje go w działaniu i napięciu. Nieważne, kto wygra, za chwilę i tak role się odmienią. Wszystko jest tym samym – na scenie mamy więc czasem Ofelię i Hamleta, czasem dwóch Hamletów, niekiedy dwie Ofelie. Pojedynek trwa, zmienia tylko formę.

Głównym bohaterem spektaklu jest Józef K., kawaler, pracownik bankowy. Pewnego dnia budzi się w swoim mieszkaniu i zostaje zaskoczony obecnością urzędników, którzy go informują, że został aresztowany, mimo iż nic złego nie popełnił. Pomimo pozorów normalności w życiu K. następuje seria absurdalnych, niezrozumiałych wydarzeń.

Noc. Na dworcu PKP spotykają się różni ludzie. Niezależnie od wieku, pozycji społecznej, płci, światopoglądu tkwią w miejscu, skąd nie ma ucieczki. Łączy ich jedno: lęk. Nie spodziewali się przesiadki, utknięcia w miejscu ciemnym i nieprzyjemnym. Poczekalnia okazuje się czyśćcem, zakładem psychiatrycznym a jednocześnie ringiem i estradą. Miejscem, gdzie uwalniają się lęki, poczucie winy i zwątpienia.

Kuba jest uczniem liceum. Pewnego dnia staje się świadkiem sytuacji, która może nosić cechy dręczenia rówieśniczego. Nie jest jednak pewien, czy to, co widział to już przemoc, czy jedynie niewinne żarty. Z obawy przed konsekwencjami decyduje się nie interweniować – nie broni kolegi, nie sprzeciwia się grupie. Uznaje, że bezpieczniej będzie pozostać biernym obserwatorem, niż narażać się na ośmieszenie lub odrzucenie.

Współczesna Polska staje się tłem dla historii, która wydaje się jakby „wyjęta spod pióra” starożytnego greckiego dramaturga. Bohaterki spektaklu, inspirowane postaciami Arystofanesa, to kobiety, które postanawiają połączyć siły i podjąć walkę o swoje prawa i poprawę statusu społecznego poruszając problem stereotypu płci. Przeplatając komedię z głębokimi przemyśleniami nad kobiecym losami, spektakl ukazuje różnorodność doświadczeń współczesnych Polek.

Kuchmistrz Wielkiej Kuchni zaprasza na spotkanie z Kowalczykiem, Gwiezdnym Żółwiem, Alfem i resztą wspaniałych, skonstruowanych z pomysłem kuchennych bohaterów. Spektakl dla widzów w każdym wieku – dla młodszych wyśmienita zabawa, dla starszych powrót do krainy dzieciństwa, gdzie najprostsze rzeczy cieszyły najbardziej. Do tego rozchodzący się po całym teatrze zapach ciasta – czego chcieć więcej?

Witold Gombrowicz – prowokator, ironista, filozof słowa. Związany z Gdynią, z której w 1939 roku odpłynął w świat – w podróż, z której już nigdy nie wrócił. Jego emigracyjna samotność i powolne „umieranie na obczyźnie” stały się symbolem twórczej tęsknoty, poszukiwania sensu i utraconej tożsamości.

W samym sercu wsi Kack mieszka dziewczyna, która wiedzie beztroskie życie, a jej codzienność to pomoc samotnemu ojcu i radość z każdej chwili. Nie planuje nic oprócz tańca i zabawy, a przede wszystkim nie planuje wyjść za mąż. Jednak koniec roku i początek nowego przynoszą niespodziewaną decyzję, które wymagają od naszej bohaterki odwagi w wyrażaniu własnego zdania. Czy sprosta temu wyzwaniu? A może łatwiej jest milczeć i po prostu zostać „kaczką”?