Kto zabił w Konitzville to nie tyle historia kryminalna, ile psychodrama zbiorowej nieświadomości. To spektakl, w którym rzeczywiste morderstwo jest jedynie punktem zapalnym – momentem, w którym to, co przez lata spychane w mrok, znajduje ujście. Nie w jednostce, ale w społeczności. W mieście.

Witold Gombrowicz – prowokator, ironista, filozof słowa. Związany z Gdynią, z której w 1939 roku odpłynął w świat – w podróż, z której już nigdy nie wrócił. Jego emigracyjna samotność i powolne „umieranie na obczyźnie” stały się symbolem twórczej tęsknoty, poszukiwania sensu i utraconej tożsamości. Z tej właśnie perspektywy Akademia Głosów Tradycji zaprasza na niezwykły spektakl – spotkanie fragmentów „Testamentu” Gombrowicza z pieśniami tradycyjnymi. Pieśni – zakorzenione w ziemi, pamięci i wspólnocie – stanowią tu przeciwwagę dla gombrowiczowskiej ironii i samotności. To dialog pomiędzy słowem a głosem, między rozbiciem a zakorzenieniem.

W samym sercu wsi Kack mieszka dziewczyna, która wiedzie beztroskie życie, a jej codzienność to pomoc samotnemu ojcu i radość z każdej chwili. Nie planuje nic oprócz tańca i zabawy, a przede wszystkim nie planuje wyjść za mąż. Jednak koniec roku i początek nowego przynoszą niespodziewaną decyzję, które wymagają od naszej bohaterki odwagi w wyrażaniu własnego zdania. Czy sprosta temu wyzwaniu? A może łatwiej jest milczeć i po prostu zostać „kaczką”?
„Złotopióra” to pełen barw spektakl familijny, który w przystępny sposób porusza ważne tematy: samodzielność, odwagę i siłę własnego zdania.

Ada jest w ostatniej klasie szkoły średniej. W nowym roku szkolnym będzie musiała zamierzyć się nie tylko z egzaminem maturalnym, ale także z doświadczeniem depresji u bliskiej osoby. Ada działa intuicyjnie, nie zawsze wie, co robić, aby pomóc. Nikt jej nie uczył jak skutecznie i z empatią towarzyszyć osobie w kryzysie. Kiedy Ada poczuje, że sytuacja zaczyna wymykać jej się spod kontroli, postanawia zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę.

Kuba jest uczniem liceum. Pewnego dnia staje się świadkiem sytuacji, która może nosić cechy dręczenia rówieśniczego. Nie jest jednak pewien, czy to, co widział to już przemoc, czy jedynie niewinne żarty. Z obawy przed konsekwencjami decyduje się nie interweniować – nie broni kolegi, nie sprzeciwia się grupie. Uznaje, że bezpieczniej będzie pozostać biernym obserwatorem, niż narażać się na ośmieszenie lub odrzucenie. Pomimo wewnętrznych wątpliwości, strach przed reakcją otoczenia powstrzymuje go od działania.

JOMO to historia szesnastoletniego Piotrka, który znalazł schronienie w wirtualnym świecie przed swoim wewnętrznym krytykiem. Piotrek w sieci realizuje swoje emocjonalne potrzeby i znajduje tymczasowe ukojenie przed krytycznym głosem, który odzywa się najczęściej w chwili zwątpienia, stresu, porażki lub wyzwania. Krytyk mówi Piotrkowi, że jest niewystarczający, nieadekwatny, gorszy, „nie taki”, do niczego się nie nadaje. Jednak ucieczka do wirtualnej rzeczywistości ma swoje
konsekwencje. Im bardziej Piotrek wchodzi w sieć, tym trudniej jest mu wrócić do realnego świata, prawdziwych relacji i emocji.

NFZ – Nowoczesna Forma Zrozumienia rozgrywać się będzie na naszej scenie, a Państwo mogą wybrać formę w jakiej chcą uczestniczyć w tym wydarzeniu. Czy będzie to tylko obserwacja? Czy może pojawi się chęć odwrócenia ról i zmiany systemu!

Daleko, daleko, za górą, za rzeką w pałacu, otoczonym niezwykłym ogrodem, mieszka Księżniczka Parysada. Posiada ona wszystko, czego sobie zażyczy – jest szczęśliwa, beztroska, piękna, a w dodatku otoczona bezgraniczną miłością przyjaciół. Pewnego dnia, podczas zabawy w ogrodzie dowiaduje się, że na świecie są trzy wspaniałe dziwy – dąb samograj, struga-złotosmuga i ptak Bulbulezar. Zmartwiona tym, że nie posiada wszystkich wspaniałości Świata, Księżniczka wpadła w bezgraniczny smutek, lecz nie potrafiła uronić ani jednej łzy. Jej przyjaciele pragną ją uszczęśliwić i zdobyć dla niej trofea. Mimo czyhających na nich niebezpieczeństw, jeden z nich wyrusza w nieznane, tylko po to, by Parysada odzyskała radość.

Noc. Na dworcu PKP spotykają się różni ludzie. Niezależnie od wieku, pozycji społecznej, płci, światopoglądu tkwią w miejscu, skąd nie ma ucieczki. Łączy ich jedno: lęk. Nie spodziewali się przesiadki, utknięcia w miejscu ciemnym i nieprzyjemnym. Poczekalnia okazuje się czyśćcem, zakładem psychiatrycznym a jednocześnie ringiem i estradą. Miejscem, gdzie uwalniają się lęki, poczucie winy i zwątpienia. Napięta atmosfera wyzwala w dworcowej poczekalni utarczki słowne wg rodzinnego schematu.

OFELIAkontraHAMLET to spektakl, który pokazuje, że walka płci i walka o równouprawnienie zawsze będą rządzić naszym światem. Ten konflikt jest nierozstrzygalny, ale paradoksalnie nadaje sens istnieniu człowieka, utrzymuje go w działaniu i napięciu. Nieważne, kto wygra, za chwilę i tak role się odmienią. Wszystko jest tym samym – na scenie mamy więc czasem Ofelię i Hamleta, czasem dwóch Hamletów, niekiedy dwie Ofelie. Pojedynek trwa, zmienia tylko formę.

Współczesna Polska staje się tłem dla historii, która wydaje się jakby „wyjęta spod pióra” starożytnego greckiego dramaturga. Bohaterki spektaklu, inspirowane postaciami Arystofanesa, to kobiety, które postanawiają połączyć siły i podjąć walkę o swoje prawa i poprawę statusu społecznego poruszając problem stereotypu płci. Przeplatając komedię z głębokimi przemyśleniami nad kobiecym losami, spektakl ukazuje różnorodność doświadczeń współczesnych Polek, które stają się symbolem walki o równość, prawa i zdolność do decydowania o własnym życiu.

Spektakl Grzegorza Kujawińskiego zaprosi widzów do interaktywnej i fascynującej podróży gwiezdnej i śledzenie losów charakternych astronautów. Opisana z humorem i pełna przygód oraz nawiązań do popularnych książek i filmów podróż udowodni też, że nawet w pustce międzygwiezdnej nie można zapomnieć o całkiem ludzkich przywarach.

Muzyczny wehikuł czasu, który zabiera publiczność w awanturniczą podróż morską!  To porywająca, poruszająca wyobraźnię opowieść, która przeniesie małych widzów na pokład statku, gdzie rozpoczną pełen przygód rejs.

Według słynnego socjologa i psychoanalityka Ericha Fromma Józef K., główny bohater „Procesu” Franza Kafki, jest człowiekiem, który nie umie wziąć odpowiedzialności za własną egzystencję. Nie stać go na poświęcenie się żadnej idei. Prowadzi nudne, monotonne życie, pozbawione wartości. Jest w zasadzie człowiekiem zbędnym, nieprzydatnym ani społeczeństwu, ani nawet żadnej jednostce.

Wielkie Ciasto to kulinarno-magiczny spektakl opowiadający pełną przygód historię młodego Kowalczyka.